WBC 2013: In walk-off stijl naar de winst

Door: Daan de Jong Categorie: ACTUEEL, Nieuws 2020
11-03-2013 HONKBAL:NEDERLAND-CUBA:TOKYO WBC World Baseball Classic 2013, 2e ronde Pool 1, Nederland – Cuba 7-6. Nederland plaatst zich voor de halve finale in San Francisco Nederlandse spelers rennen na het winnende punt massaal het veld opFoto: Henk Seppen

De hele wereld is getroffen door de coronacrisis en ook het honk- en softbal ligt stil. In ‘De wedstrijd van toen’ een terugblik op legendarische duels. Jullie hebben deze week op social media kunnen stemmen op een wedstrijd naar voorkeur en de stemmen waren duidelijk: in deel 2 gaan we met Kalian Sams (33) terug naar 11 maart 2013. Op die avond plaatste Team Kingdom of the Netherlands zich in een krankzinnig duel ten koste van Cuba (7-6) voor de halve finale van de World Baseball Classic. Met ‘de beste klap uit zijn leven’ besliste Sams het duel in Japan diep in negende inning met een fenomenale walk-off.

In onze dromen zijn wij als sporters allemaal wel eens superhelden. Levende legendes, die onder waanzinnige druk die ene move maken waardoor miljoenen fans over de hele wereld compleet uit hun dak gaan. Bij de meesten van ons gaat hierna de wekker, maar Kalian Sams weet hoe het écht is om met één klap uit te groeien tot hoofdpersoon van een bloedstollende actiefilm. Het was 11 maart 2013 in Japan en de woorden ‘Absolutely incredible, the Dutch have done it!’, galmden door elk honkbalhuishouden in ons Koninkrijk na een hoge fly ball van Sams. Oranje stond toen op 6-6 tegen grootmacht Cuba in de tweede ronde van de World Baseball Classic. Het was diep in de negende inning, de honken waren volgestroomd en op twee slag raakte Sams de bal precies zoals hij wilde. Nadat zijn geslagen gevangen was, liep Andruw Jones het winnende punt binnen. ‘And The Netherlands will walk off, all the way to San Francisco’, luidde het commentaar na de fenomenale 7-6 eindstand die hierdoor op het scorebord kwam te staan.

Bekijk hier nogmaals de laatste slag van Sams

De beste ooit
Het was in dat duel do or die voor Oranje. Winst betekende een plek in de halve finale, verlies was exit. Cuba was torenhoog favoriet in het Tokyo Dome en de omstandigheden waren niet in het voordeel van het team van manager Hensley Meulens, die het duel na afloop betitelde als ‘de beste ooit’. Voor de start van het toernooi hadden Rick van den Hurk, Jair Jurrjens en Kenley Jansen zich afgemeld met blessures. Roger Bernadina raakte tijdens het toernooi geblesseerd en in de beginfase tegen Cuba sneuvelden ook Wladimir Balentien en Yurendell de Caster. “Toch waren we die dag ijzersterk”, weet Sams zich nog goed te herinneren. “Iedereen baalde van de blessures, maar we vormden een super hecht team. Het slaan, het pitchen, onze verdediging: alles klopte. Niemand speelde voor de naam op hun rug, maar puur alleen voor het team op onze borst. Ik heb zelden een wedstrijd met zo’n intensiteit gespeeld. Elke inning was anders, het spel golfde op en neer en mijn hartslag voelde die avond hoger aan dan ooit.”

Dolle feestvreugde
Die bereikte helemaal het toppunt van snelheid toen hij aan slag kwam in die laatste inning. Na een 2-0 en 4-2 voorsprong had Cuba in de achtste inning de rollen omgedraaid. Met een 4-6 achterstand op het bord kwam het Koninkrijksteam terug uit kansloze positie, waarna Sams het mooiste moment uit zijn carrière creëerde met zijn opofferingslag. “Ik vergat de wereld om me heen toen ik daar op die plaat stond. Ik had één kans en ik moest die pakken. Gelijk toen ik de bal had geraakt, wist ik: ‘het is binnen’. Ik gooide mijn knuppel weg en paar tellen later was ik het middelpunt van de feestvreugde.”


Idool
Sams zorgde ervoor dat uitgerekend zijn grote idool Andruw Jones het winnende punt maakte. Dat maakte de walk-off voor hem persoonlijk nóg specialer. “Als jonkie wilde ik altijd maar één ding: hem zijn. Tijdens het WBC 2013 ontmoete ik hem pas voor de eerste keer en ik keek enorm tegen hem op. Hij was direct zo super chill tegen me en hielp sowieso iedereen in de groep, dat was geweldig om mee te maken.” Door de dolle feestvreugde had Sams niet meegekregen dat de ervaren Jones na zijn winnende punt enorm tekeerging tegen de Cubaanse manager Victor Mesa. “Ik zag pas later dat hij zijn gram bij hem ging halen. Mesa had hem geprovoceerd en kreeg de bal teruggekaatst van Andruw. Dat soort dingen gebeuren nu eenmaal in honkbal. Eerder dat toernooi hadden we al met 6-2 van Cuba gewonnen en deze nederlaag kwam nog veel harder aan voor ze.”

Die nacht deed Sams geen oog dicht. De adrenaline gierde nog door zijn lichaam zijn telefoon explodeerde zowat door alle felicitaties. “Mijn teamgenoten destijds in Amerika, de coaches en velen in Nederland had deze game gezien. De hele nacht ging het maar door. Helaas vierden we geen feest in het hotel, want de dag erna moesten we weer spelen tegen Japan.” In Amerika werd het Koninkrijksteam in de halve finale uitgeschakeld door de Dominicaanse Republiek, dat later het toernooi won. “Dat was enorm jammer, maar absoluut geen schande. Zij hadden toen ook echt een topteam.”

150 keer
Hoe vaak heeft Sams zijn laatste slag tegen Cuba al teruggezien? “Wauw ik denk minimaal honderdvijftig keer”, zegt de international, ruim zeven jaar na dato. “Elke keer voelt het weer speciaal en dan herleef ik het moment opnieuw. Het is en blijft het mooiste moment uit mijn carrière.” Echt vaak praat Sams niet meer over het moment, maar tijdens teambesprekingen van het Koninkrijksteam is Meulens er nog vaak over begonnen. Zijn boodschap? “Denk aan het teambelang. Iedereen kan uitgroeien tot de held in een wedstrijd, zorg dat je er altijd klaar voor bent”, zegt Sams.
Sams zelf is klaar voor nóg een groot toernooi. Na zijn mooie loopbaan is zijn honger naar succes nog niet gestild. “In 2021 wil ik terugkeren naar Japan voor de Olympische Spelen. Dat land ligt me wel”, zegt de goedlachse verrevelder.

Reageren op dit artikel? Stuur een bericht via het contactformulier.

Trefwoorden:

Verwante artikelen