De drive van Jurjan Koenen
HCAW speelt komend weekeinde tegen Kinheim om de voorlopige tweede plaats in de competitie. Eén van de vaste krachten van HCAW is derde honkman Jurjan Koenen. Met HCAW is Koenen bezig aan een opmerkelijk seizoen, waarbij de ploeg ondanks enkele grote tegenslagen toch momenteel de tweede plaats bezet. "In de aanvang van dit seizoen beschouwde ik het absoluut als mijn laatste. Daar kom ik, nu het einde wat meer nadert, een beetje op terug."
 | | Auteur: Redactie | Geplaatst op: 11-07-2002, 00.30 | |
In de reguliere competitie won HCAW twee van de drie wedstrijden tegen Kinheim. Dit weekeinde zal het een stuk zwaarder worden voor de Bussumse ploeg. Dit heeft alles te maken met het werpersprobleem van HCAW. Patrick de Lange en Jurriaan Lobbezoo zijn nog altijd niet hersteld van blessures. Ook Albert van Vuure heeft nog altijd last van zijn blessure. Tot overmaat van ramp verliet onlangs bovendien de Canadese werper Steve Murray de Bussumse ploeg. Eerder al nam HCAW afscheid van Perry Hoetjes. De redding moest vorige week komen van Jasper Bronner, een werper uit het tweede. Maar voor hoe lang dit goed gaat, is nog de vraag.
Volgens Jurjan Koenen, derde honkman bij HCAW, is er geen reden voor paniek. "De rest van de pitchingstaf heeft gewoon een hele goede job gedaan. We hebben als complete verdediging het blessureleed goed opgevangen. Het blijft verder wel een zeer vervelende situatie, omdat je persoonlijk die jongens graag ziet gooien en lol hebben tussen de lijnen."
Momenteel bezet HCAW de tweede plaats in de competitie. Volgens Koenen valt dit alles mee. "Als je kijkt naar de individuele kwaliteiten van spelers hebben wij geen goed seizoen. Onze verdediging moet ons in veel wedstrijden de winst geven. Aanvallend kunnen we veel beter dan we tot nu toe doen. Het zegt overigens ook iets over de competitie; ondanks een slecht seizoen staan we toch op de tweede plaats."
Voor hoofdcoach Frank Koene was dit seizoen een echte vuurdoop. In zijn eerste jaar als hoofdcoach kreeg hij te maken met een gehavende bullpen en een slagploeg, die nog niet optimaal in vorm is. Koenen kan beamen dat dit geen goede start voor zijn coach was: "Frank heeft een aparte persoonlijkheid en een aparte stijl van coachen, dat bedoel ik absoluut niet negatief. Ik denk dat het in het begin aftasten was voor beide kanten, hoewel de meeste spelers Frank natuurlijk heel goed kennen. Feit dat we niet echt lekker draaien, maakt het weleens moeilijk, maar dat is een algemeenheid in de sport of zelfs in de maatschappij. Gelukkig hebben we een zeer volwassen ploeg met een harde kern."
Tweede plaats-syndroom
Na de afgelopen jaren steeds tweede te zijn geworden, in onder meer het Europa Cup-toernooi en de Holland Series, wilde de Bussumse ploeg zich dit seizoen ontdoen van het 'tweede plaats-syndroom'. Er moesten in Bussum hoofdprijzen worden gewonnen.
De eerste mogelijkheid diende zich aan tijdens het Europa Cup I-toernooi in Barcelona. Hierin wist HCAW overtuigend de eindstrijd te halen. In de finale moest de ploeg echter opnieuw zijn meerdere erkennen in Neptunus. "Persoonlijk speelde ik liever tegen een Italiaanse ploeg in de finale", kijkt Koenen nog eens terug op het toernooi. "Dat geeft voor mij een specialer gevoel. De spelers van Neptunus ken je namelijk goed. Je speelt al ongeveer tien keer tegen elkaar in één seizoen. Het verlies was voor mij wel extra zuur om in de finale van Neptunus te verliezen."
Opnieuw dus een grote teleurstelling voor de honkballers van HCAW. "Ik denk dat niemand in ons team tevreden is met het resultaat. We kwamen voor de Cup en niets minder. Ook in die wedstrijd kwam onze aanval niet los. Uiteraard heeft Neptunus goede pitching en verdediging, maar ze mogen ons niet op één run houden."
Voor HCAW was het zaak om de teleurstelling na opnieuw een tweede plaats snel te verwerken. "Als sporter moet je de drive houden om te winnen", begint Koenen. "Maar als je van het spelletje houdt, is dit niet moeilijk. Nu moeten wij ons richten op het winnen van de Holland Series."
Overigens is de derde honkman van HCAW zelf een stuk minder bezig met het vermijden van de tweede plaats. "Persoonlijk ben ik het principieel niet eens met 'we willen geen tweede meer worden'. Dat zijn zaken die je niet helemaal in je macht hebt. Je kan je niet laten frustreren als je tweede staat op het moment dat je goed speelt, of zou spelen. Ik probeer me zoveel mogelijk te concentreren op aspecten die je wel in eigen hand kan houden, zoals bijvoorbeeld zorgen voor zoveel mogelijk goede slagbeurten. Je kan ervoor zorgen dat je een bal hard raakt, maar niet dat je een honkslag slaat."
Nederlandse team
Dit jaar was Koenen eveneens geselecteerd voor het Nederlandse team. Hij behoort echter niet tot de definitieve selectie voor de Haarlemse Honkbalweek, één van de twee toernooien, die Oranje dit seizoen speelt. Hoewel er geen belangrijke toernooien op het programma staan, maakt dit het seizoen voor de spelers uit het Nederlandse team niet minder druk. Koenen: "Behalve trainingen met je eigen team, train je bovendien elke week twee keer voor het A-team. Dus toernooien of niet, je bent altijd erg druk."
De inspanningen lonen zich wel weer voor de internationals als straks de eerste pitch wordt gegooid tijdens de Haarlemse Honkbalweek. "Net als het World Port Tournament, vind ik dit één van de leukste toernooien", kijkt Koenen alvast vooruit. "Goed, je kan er geen Europees kampioen of iets dergelijks worden, maar er zijn goede tegenstanders en de sfeer is fantastisch. Een World Port Tournament of Haarlemse Honkbalweek doet voor mij veel meer dan een Europees Kampioenschap."
In Oranje is Koenen onderhand één van de vaste krachten geworden. De laatste jaren was de infielder altijd van de partij. "Het is een grote eer om voor het Nederlandse team uit te komen. Zeker de laatste jaren waarin het team een hoger nivau heeft gekregen."
De kracht van Koenen is dat hij op de juiste momenten kan pieken. Vooral tijdens belangrijke toernooien haalt hij het beste in zichzelf naar boven. "Op belangrijke momenten of tijdens beladen duels sla ik meestal het beste. Zo blijf je jezelf verbeteren, juist omdat je met het A-team tegen goede tegenstanders speelt. Je moet je niveau omhoog tillen op de grote toernooien."
In de Nederlandse competitie is dit een stuk moeilijker. "We moeten oppassen dat het niveau van het Nederlands team niet teveel afstand gaat nemen van het niveau van de hoofdklasse. Dit zie ik op het moment wel gebeuren", aldus de 'veteraan' van het Nederlandse team. "Concurrentie mag er wat dat betreft wel wat meer zijn in de Nederlandse competitie."
Opgefokt
Koenen kenmerkt zich door zijn rustige houding. Op belangrijke momenten is hij niet snel van zijn stuk te brengen in het slagperk en blijft hij constant geconcentreerd. "Ik probeer inderdaad wel rustig te zijn aan slag omdat deze 'approach' voor mij denk ik het best werkt", weet hij. "Als ik opgefokt aan slag sta, sla ik niet veel raak. Ik zie rustig wel anders dan zelfverzekerd. Maar ik probeer toch wel mee te denken aan wat de werper wilt gooien en of wat ik met met de slagbeurt wil doen."
Toch wordt dit ook voor veteraan Koenen steeds moeilijker: "Vroeger kon ik een hele wedstrijd scherp zijn, nu kan ik door ervaring op de momenten scherp zijn. Ik denk dat de meeste sporters dit wel herkennen."
Desondanks blijft zijn vaste waarde voor het Nederlandse team. Vooral in het veld valt Koenen op. Op het derde honk wisselt hij de ene mooie play af met de andere. Want in het veld is hij op zijn best. "Goed je positie kunnen verdedigen, is op zich een kwaliteit. Dat is meer dan goed kunnen fielden. Je moet ook weten wie er aan slag is, welke pitches worden gegooid op een slagman en wat de wedstrijdsituatie is bijvoorbeeld. Daarbij zorgen veel trainingen ervoor dat in de wedstrijden het aantal 'routine plays' toeneemt en het aantal lastige grondballen afneemt. Simpel toch?", aldus Koenen.
Na veel prijzen met HCAW en het Nederlandse team komt er ook voor Koenen een einde aan zijn loopbaan. "Op dit moment bekijk ik het van jaar tot jaar. In de aanvang van dit seizoen beschouwde ik het absoluuut als mijn laatste. Daar kom ik, nu het einde wat meer nadert, een beetje op terug. Op dit moment twijfel ik of ik nog twee jaar keihard ga trainen om een kans te maken om mee naar Athene te gaan of dat ik na dit seizoen toch stop." Want in de jaren dat de infielder van HCAW voor het Nederlandse team is uitgekomen, maakte hij nooit de Olympische Spelen mee. "In ieder geval is mijn doel dit jaar het behalen van het landskampioenschap."
Om dit te bereiken zal HCAW zich in ieder geval moeten plaatsen voor de Play-Offs. "Er zijn een aantal jongens die de bal beter raken. Zelf moet ik er nog keihard aan werken, het gaat voor mij persoonlijk dit jaar absoluut niet vanzelf. Het kost me tot nu toe erg veel energie en kracht om geconcentreerd te blijven spelen, positief te blijven naar jezelf en teamgenoten terwijl je een zeer slecht seizoen meemaakt. Maar ik verwacht dat we als ploeg aanvallend beter gaan presteren. De Play-offs moeten we dus zeker halen, dat kan geen enkel probleem zijn."
Meer nieuws
|
