Phillies wint World Series
Philadelphia Phillies is kampioen van de Verenigde Staten geworden. De honkballers uit Philadelphia wonnen de vijfde wedstrijd in de World Series van Tampa Bay Rays met 4-3. Dat was voldoende om de best-of-seven te beslissen. Wel moesten de honkbalfans 49 uur wachten op de ontknoping van de laatste wedstrijd.
 | | Auteur: Leander Schaerlaeckens | Geplaatst op: 30-10-2008, 16.30 | |
Zelden werd er met zo weinig substantie zoveel gespeculeerd. Dat krijg je als de, in elk geval voorlopig, beslissende wedstrijd van de World Series halverwege de zesde inning moet worden gestaakt vanwege regen. Dat die wedstrijd overigens pas toen gestaakt werd, was uberhaupt al verrassend daar het door de stromende regen al ruim een uur bijna onmogelijk was degelijk honkbal te spelen.
Dat laatste bewees B.J. Upton toen hij voor de Tampa Bay Rays in de zesde inning op z’n kleddernatte doch spreekwoordelijke sokken het tweede honk stal. De aangooi van de nochtans goed gearmde Philadelphia Phillies-catcher Carlos Ruiz kwam dik te laat waaraan te merken was dat er met de natte bal niet te gooien viel. Na dat gestolen honk sloeg Carlos Pena voor de Rays een mooie hit naar het linksveld waarop Upton kon scoren. Dat trok de score naar een 2-2 gelijkspel. Pena had eerder al gescoord op een honkslag van Evan Longoria. Voor de thuisspelende Phillies had Shane Victorino in de eerste inning, met volle honken, twee ploeggenoten over de thuisplaat geslagen na zijn honkslag.
Het gelijkspel noodzaakte de scheidsrechters en zelfs de commissioner Bud Selig om de koppen bij elkaar te steken en te beslissen wat er moest gebeuren. En zo werd voor het eerst een wedstrijd uit de World Series gestaakt. Dat was maandagnacht. Voor dinsdag was de weersvoorspelling te dramatisch en dus werd woensdagnacht de wedstrijd, 49 uur nadat hij begonnen was, afgemaakt.
Maar niet voordat de Amerikaanse media dagenlang speculeerde over hoe het potje nou afgemaakt zou worden. Als een schaakspel werd de situatie ontleed. Uiteindelijk werd besloten dat de geweldige Phillies-starter Cole Hamels, die aan slag zou komen in de gelijkmakende zesde inning waar de wedstrijd hervat zou worden, er meteen uitgehaald moest worden. En dan het liefste voor linkshandige pinchhitter Geoff Jenkins. En zo geschiedde het.
Vriespunt
De spandoeken van de toeschouwers in Philadelphia smeekten om een snelle wedstrijd daar de gevoelstemperatuur rond het vriespunt lag. Een ander bordje claimde dat de trotse fan wiens arm het bord ophield nog brak was van het laatste kampioenschap in 1980. En voor de drie-en-een-halve innings honkbal zat het mooie stadion opnieuw volgepakt.
Jenkins begon de wedstrijd, maar zijn rechtshandige opponent van de Rays Grant Balfour stond onverstoord in zijn korte mouwen op de heuvel, ondanks de voorspellingen dat hij er onmiddellijk afgehaald zou worden om de linkshandige slagman van een linkshandige werper te voorzien. Dat had misschien wel gemoeten, want Jenkins sloeg prompt een dikke tweehonkslag over de aanvallende rechtsvelder Rocco Baldelli heen. De zeer opgewonden Jenkins schoof vervolgens op na een stootslag van Jimmy Rollins. Vervolgens sloeg Jayson Werth een hoge bal achter de tweede honkman Akinori Iwamura, waar die laatste geen controle over wist te krijgen. Hierop kon Jenkins scoren.
Daarop kwam de Australische Balfour, die het ogenschijnlijk nog steeds niet koud had (misschien hield zijn surfers kettinkje hem warm) uit de wedstrijd en werd hij alsnog vervangen voor de linkshandige J.P. Howell. Interessant daarin is dat de honkbalstrategie zo ouderwets en gerecycleerd is, dat de televisie-commentatoren voor het begin van de wedstrijd precies wisten te voorspellen dat Howell er voor de slagbeurt van Phillies-tweede honkman Chase Utley opgezet zou worden.
Die laatste werd met een kleine collectie fraaie curveballs weggezet met drie slag. Een pick-off van Werth werd echter niet afgestraft. Een matige aangooi van Pena stond Werth ertoe in staat om het tweede honk veilig te bereiken. Een hoge vangbal van Ryan Howard bracht toch een einde aan de veelbesproken en heel lang verwachte zesde inning van de vijfde wedstrijd.
Saai verhaaltje
Toch antwoordde Baldelli als tweede slagman in de zevende inning met zijn eerste swing met een opposite-field homerun voor de stille bezoekers. En zo liet de Rays alweer zien niet zomaar naar huis gestuurd te worden. Het wordt inmiddels een saai verhaaltje, want ze doen het het hele seizoen al. Na een honkslag van Jason Bartlett deed de rare Rays-manager Joe Maddon wat we van hem gewend zijn en liet zijn pitcher staan om te slaan.
Howell stootte met veel moeite Bartlett door naar het tweede honk. Een rollertje van Iwamura naar Utley op hettweede honk zorgde vervolgens voor een bizarre actie. Utley deed alsof hij naar het eerste gooide, maar vuurde vervolgens met een stuit naar huis waar Ruiz de doorgesnelde Bartlett met een prachtige snoekduik uit wist te tikken om de score gelijk te houden. Zoals in het moderne honkbal wel vaker te zien is, rende Bartlett niet voluit en had hij met wat meer overtuiging de voorsprong voor zijn Rays kunnen nemen.
Enkele pitchers later in de gelijkmakende zevende sloeg Pat Burrell bijna een homerun om deze wervelende seizoensfinale verder te zetten. Hij moest uiteindelijk genoegen nemen met een tweehonkslag. Daarop werd onderarmer Chad Bradford op de heuvel gezet, die Burrell op de eerste nul op zag schuiven maar vervolgens derde honkman Pedro Feliz een honkslag door het midden zag meppen waarop de Phillies opnieuw voorstonden.
Phillies-reliever J.C. Romero wist vervolgens ongeschonden de achtste inning uit te komen dankzij een dubbelspel en een vangbal. Toen ook de Phillies op supertalent David Price niet wisten te scoren, was het in de top van de negende opnieuw een supercloser Brad Lidge, die ondanks het kersverse record van Francisco Rodriguez met 62 saves in een seizoen met afstand de beste closer op aarde is, om de deur op slot te gooien. En dat deed hij met verve.
Chaos
Lidge was tijdens het seizoen in 41 kansen op een save foutloos en ging nu voor zijn zevende save van de Play-Offs. Zijn entree werd door het normaal gesproken moeilijke publiek in Philadelphia zo uitbundig gevierd, dat de Amerikaanse zender zelfs geen reclame tussen de innings inlaste om de chaos niet te missen.
Een pop-up van Longoria, een single van Dioner Navarro (die vervangen werd door Fernando Perez die rustig een honkje stal), een gevangen linedrive van Ben Zobrist naar de rechtsvelder en een strikout voor Erik Hinske (na een dubieuze tweede slagbal) veranderden echter niks meer aan het perfecte seizoen van Lidge.
De linkshandige Phillies starter Cole Hamels die in de Play-Offs vier keer won en de laatste wedstrijd van de World Series bijna bijschreef, werd Most Valuable Player van de Worl Series. Daarbij waren de Phillies ook voor het eerst sinds 1980, toen Mike Schmidt de ster was, kampioen van Major League Baseball. Het was een verdiend kampioenschap van het sterkste team. Van de Rays gaan we nog heel veel meer horen. Misschien volgend jaar, want dan is er weer een seizoen. Tot dan.
| Teams |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8 |
9 |
R |
H |
E |
| TAMPA BAY RAYS |
0 |
0 |
0 |
1 |
0 |
1 |
1 |
0 |
0 |
3 |
10 |
0 |
| PHILADEPHIA PHILLIES |
2 |
0 |
0 |
0 |
0 |
1 |
1 |
0 |
X |
4 |
8 |
1 |
Werpers Tampa Bay Rays:
Scott Kazmir (4+2 man): 5-6-4-0
Grant Balfour (1 1/3): 0-0-2-0
J.P. Howell (2/3+1 man): 1-0-1-0
Chad Bradford (1): 0-0-1-0
David Price (1): 2-1-0-0
Werpers Philadelphia Phillies:
Cole Hamels (6): 3-1-5-1
Ryan Madson (2/3): 1-0-2-0
J.C. Romero (1 1/3): 0-0-2-0
Brad Lidge (1): 1-0-1-0
Wedstrijd 1: Tampa Bay Rays - Philadelphia Phillies 2-3
Wedstrijd 2: Tampa Bay Rays - Philadelphia Phillies 4-2
Wedstrijd 3: Philadelphia Phillies - Tampa Bay Rays 5-4
Wedstrijd 4: Philadelphia Phillies - Tampa Bay Rays 10-2
Meer nieuws
| 
