Red Sox wint World Series
Dit keer hebben ze er geen 86 jaar op hoeven wachten. De Red Sox lieten hun die-hard fans slechts twee seizoenen zonder reden om te juichen. Vannacht werden ze voor de tweede keer in vier seizoenen kampioen van Major League Baseball.
 | | Auteur: Leander Schaerlaeckens | Geplaatst op: 29-10-2007, 14.00 |  |
In tegenstelling tot de eerste drie wedstrijden was de vierde wedstrijd wel spannend. Aaron Cook, een goede veteraan die dit seizoen een paar blessures heeft gehad, kon voor de Rockies doen wat zijn voorgangers Jeff Francis, Ubaldo Jimenez en Josh Fogg niet gedaan kregen. Hij hield het slaggeweld van de Red Sox zes innings lang redelijk onder controle en stond slechts zes honkslagen en drie verdiende punten toe.
Hij moest het echter opnemen tegen het sprookje van Jon Lester. De jonge linkshandige werper onderging precies een jaar geleden nog chemotherapie voor een lymfekliergezwel. Hij gooide de eerst drie maanden van het seizoen in de Minor League en gooide uiteindelijk maar 63 innings in de Major League.
Het was jammer genoeg een weinig spannende Series en de torenhoge favoriet Red Sox legde de zwaktes van de Rockies, en daarmee de hele National League, onverbiddelijk bloot. De Rockies hebben een sterke slagploeg maar hebben eigenlijk op Jeff Francis na geen enkele pitcher die in de American League zou overleven. Elke club uit de National League heeft het hele seizoen problemen gehad met zijn werpers. Alleen de San Diego Padres hadden met Jake Peavy, Greg Maddux en Chris Young een degelijke rotatie en een sterke bullpen, maar ook bij hun was de balans ver te zoeken daar hun slagploeg flink tekort schoot.
Sterkste ploeg
De Red Sox hebben een dermate uitgebalanceerde ploeg dat ze zich aan de situatie aan kunnen passen en op veel verschillende manieren kunnen winnen. Naast een ijzersterke rotatie en bullpen hebben ze een slagploeg die snel en sterk is en hebben ze een bank met veel goede spelers. Ze kunnen met homeruns maar ook met bunts en gestolen honken winnen en dat maakt hun de sterkste ploeg van Amerika. Zelfs de New York Yankees hebben zich in de loop der jaren teveel toegespitst op het slaan van homeruns. Het is dan ook geen toeval dat het de minder krachtige maar meer uitgebalanceerde Yankee-teams van eind jaren negentig en begin 2000 waren die de kampioenschappen wonnen. Als ze immers een pitcher tegenkomen die zinkende ballen gooit, en vandaag de dag zijn er veel die deze kunst hebben geperfectioneerd, en dus de homerun wegneemt, zijn ze eigenlijk bij voorbaat kansloos.
Vannacht lieten de Red Sox opnieuw goede honkbalprincipes zien: de leadoff hitter op het honk krijgen en met de eerste pitch op een slagman een slagbal gooien. In de eerste inning sloeg super-rookie Jacoby Ellsbury meteen een double het linksveld in en schoof hij op toen Dustin Pedroia een tikje naar derde honkban Garrett Atkins sloeg die geen risico nam en naar één gooide. David Ortiz kon toen met een simpele honkslag naar het rechtsveld op een te ver ingeschoven binnenveld Ellsbury laten scoren.
Geluk
Naast balans en goed honkbal spelen is een hele grote berg geluk ook noodzakelijk voor een goede afloop van je Play-Offs. De general manager van de Oakland Athletics omschreef het ooit als volgt: "Het enige waar je controle over hebt, is of je team de Play-Offs haalt. Daarna is het puur een kansspel." De Rockies wisten hier en daar wat tweehonkslagen te slaan, maar zagen elke keer hun ploeggenoten falen met mannen op de honken. De Red Sox wisten hun tweehonkslagen wel elke keer om te zetten in punten. In de vijfde inning sloeg Mike Lowell, ja weer hij en hij zou daarvoor beloond worden met de World Series Most Valuable Player trofee, een tweehonkslag en werd hij vervolgens door een hit van Jason Varitek over de plaat gebracht.
In de zevende inning sloeg Lowell, die twee jaar geleden nog op een zijspoor beland was bij de Florida Marlins nadat hij ook met hun een kampioenschap had gewonnen in 2003 en als extraatje in de deal die Josh Beckett naar de Red Sox bracht werd gegooid, een homerun naar het linksveld. Lowell die het afgelopen seizoen 21 homeruns, 120 RBI's en een gemiddelde van .324 sloeg, leek de wedstrijd en het seizoen beslist te hebben. Maar in de gelijkmakende helft, toen het anders altijd luide Coors Field van de Rockies in slaap gesukkeld leek, sloeg rechtsvelder Brad Hawpe een verre homerun naar het rechtsveld op reliever Manny Delcarmen.
Schreeuw
In de achtste inning sloeg pinch-hitter Bobby Kielty voor de Red Sox ook een homerun maar opnieuw sloegen de Rockies in de gelijkmakende helft weer terug door een single van Todd Helton en een homerun van Garrett Atkins op het werpen van Hideki Okajima, die net zoals in wedstrijd drie een paar punten incasseerde en zijn normale dominantie miste.
Toen kwam closer Jonathan Papelbon met één uit in de achtste opnieuw orde op zaken stellen. Via twee grondballen, twee vangballen en drie slag gooide hij de wedstrijd op slot. Met een schreeuw vierde hij de laatste nul, waarna er zich de gebruikelijke hoop van $143 miljoen per jaar aan spelers vormde.
De Red Sox zijn verdiend kampioen geworden. Het was jammer voor de zeer enthousiaste Rockies fans, maar hun team zal hun nog wel vaker de kans geven om te vieren, vooral als het management wat werpers aan kan trekken die in de dunne berglucht van Colorado weten te presteren.
Het belooft een interessant transfer-seizoen te worden voordat de teams voor Spring Training weer naar Arizona en Florida trekken in februari. Vooral de Yankees lijken op wraak gezind en zullen er waarschijnlijk heel anders uit gaan zien, misschien zelfs zonder superster Alex Rodriguez. De Red Sox, die alleen Curt Schilling en Mike Timlin aan hun pensioen lijken te verliezen, zijn voor volgend seizoen opnieuw de grote favoriet.
Meer nieuws
|