Italië bezint zich na EK op B-status

Voor de Italiaanse honkballers verandert er veel. Op 29 september staat de volgende bondsvergadering op het programma. Daar vergadert het bondsbestuur van Riccardo Fraccari met alle clubvoorzitters en regiovertegenwoordigers voor het eerst na de grootste catastrofe van het Italiaanse honkbal uit de zestig jaar lange geschiedenis van de FIBS. "De uitschakeling op het EK is een ernstige nederlaag", aldus bondsvoorzitter Riccardo Fraccari.


Auteur: Pim van Nes	Geplaatst op: 24-09-2007, 23.00

Foto: © Ferrini/Fibs

Twee nederlagen in de voorronde van het Europees kampioenschap knikkerden de Azzurri deze maand vroegtijdig uit de race naar de Europese titel, naar deelname aan de Olympische Spelen van 2008 en het wereldkampioenschap van 2009, maar misschien ook naar deelname aan de World Baseball Classic in 2009. Zelfs deelname aan het volgende Europees kampioenschap is nu voorwaardelijk geworden, want de Italiaanse sterren moeten zich verlagen tot deelname aan een Europees B-tournooi in een B-land om zich te mogen en te kunnen plaatsen voor het A-toernooi. En dat voor een land dat al vijf jaar lang de neus ophaalt voor het toernooi om de Europa Cup II voor nationale bekerwinnaars. Hoogmoed komt voor de val, zegt een oud Chinees spreekwoord.

Maatregelen zullen zeker spoedig volgen, al was het maar dat stromannen geslachtofferd worden om gezichten te redden van de werkelijk verantwoordelijken voor de sportieve teloorgang van het Italiaanse honkbal. Barcelona was natuurlijk de grootste catastrofe, maar niet de eerste, want al tien jaar lang bleef Italië verstoken van het enig waarlijk tellende succes, dat in Europa te behalen is voor landen met de reputatie en ambitie van Nederland en Italië.
Het zo lang ontberen van de Europese landentitel als gevolg van de Nederlandse dominantie is op zich natuurlijk al een catastrofe voor de Italianen, die elkaar de hemel van het professionele honkbal hebben ingekletst. Verliezen tegen Nederland was steeds pijnlijk, maar iedere andere nederlaag in Europa was een zoveelste catastrofe, zeker als die uitschakeling betekende onderweg naar de gehoopte EK-finale. Dat gebeurde in Bonn tegen Rusland en in Rotterdam tegen Zweden. De opleving van eindelijk weer een EK-finaleplaats tegen Nederland in Praag 2005 werd meteen door Oranje de kop ingedrukt door middel van de 15-0 knock-out in zes-en-een halve upper-cuts.

Buitenlandse spelers

In Italië gingen veel stemmen op om meer aandacht voor de scholing van eigen talenten, maar de prioriteit van de Italiaanse bond bleef uitgaan naar het zoeken en binnenhalen van buitenlandse spelers, aan wie op basis van de ruimhartige nationaliteitswet van Italië een tweede paspoort kan worden beloofd. Het gevolg daarvan was dat in Barcelona een ploeg van 24 spelers namens Italië aan het EK deelnam, waarvan er achttien geïmporteerd waren voor een honkbalbaan in Italië en slechts zes als junior geschoold waren door Italiaanse clubs. Twee daarvan werden afgestaan door Amerikaanse Single A clubs (Liddi en Maestri) en vier spelen in de Italiaans Serie A1 (Dallospedale, Chiarini, De Santis en Mazzanti).
Alle achttien andere spelers waren dus vroeger of later voor het eerst van hun leven voor een honkbalbaan naar Italië gevlogen, waar ze hun eerste Italiaanse paspoort ooit kregen naast dat van hun land van afkomst, dat ze minstens twintig jaar eerder via hun ouders hadden gekregen. De meest verse Italiaan was de 39-jarige Venezolaan Carrara Jimenez, die pas in juni voet op Italiaanse bodem zette en werd ingekwartierd in Nettuno.

Foto: © Ferrini/Fibs
In dit verband is het nuttig te luisteren naar de reactie van de pure Italiaan Davide Dallospedale, tweedehonkman bij landskampioen Grosseto en recordhouder onder de spelers bij de Azzurri. Deze werd geinterviewd door een persmedewerker van de Italiaanse bond daags na de finale op zondag 16 september in Barcelona. Op de vraag of hij beschikbaar blijft voor de nationale ploeg bij wedstrijden in de B-poule van Europa, antwoordt hij: "Ik vind spelen nog steeds leuk en voor mij is het allermooiste om Italië te mogen vertegenwoordigen. Ik ben een van degenen, die zich nog emotioneert wanneer ons volkslied wordt gespeeld. Ik denk oprecht, dat zodra ik me niet meer geëmotioneerd zou voelen, dat het teken zal zijn om ermee te stoppen."

Nederigheid

Dallospedale: "Zeker als je verliest, is het terecht om alle mogelijke motivaties te analyseren. Dat er in onze ploeg drie verschillende zielen en talen zitten, vind ik een beetje geforceerd. Wel is waar dat in onze vrije tijd deze groepen zich afzonderen en niemand ontkent dat, maar die situatie zal bij Nederland niet sterk afwijken. De ware teamgeest ontbrak echter en ik besef dat die me boven mijn gewone rendement uit zou hebben getild.
Wat er bij ons ontbrak was de nederigheid om te begrijpen, dat het niveau van het EK veranderd is. Toen ik in 1999 debuteerde bij de Azzurri, was het toernooi alleen gemaakt om een wedstrijd tegen Nederland te spelen. De andere wedstrijden hadden we desnoods met acht spelers en handicap in de beginstand kunnen afdoen, maar nu kun je van iedere tegenstander verliezen, als je niet echt baseball speelt."

Bondsvoorzitter Riccardo Fraccari daarentegen zit nog vast in zijn ontkenningsfase, wanneer hij - in Italië achtergebleven - verneemt van de ondergang van zijn vlaggeschip in Spaanse wateren. Op donderdag 13 september laat hij de grootste sportkrant Gazzetta dello Sport noteren, als hij ondervraagd wordt over het inpassen van zoveel buitenlanders, die in Italië Oriundo's worden genoemd: "Nederland en Groot-Brittannië hebben maar een paar spelers, die in eigen land geboren zijn. Bijna alle sporten maken gebruik van zogenaamde Oriundo's. De uitschakeling op het EK is een ernstige nederlaag. Daarom heb ik voor 29 september een bondsvergadering uitgeschreven."

Goede oplossing

Op de website www.Baseball.it laat hij weten niet te willen tornen aan het gebruikelijk toepassen van buitenlandse spelers met een tweede paspoort afgegeven door Italië. In een globaliserende wereld vind hij dat een goede oplossing om een zo sterk mogelijke nationale ploeg bij elkaar te krijgen. Hij verwijst weer naar die ene Brit in de Britse selectie en hetzelfde geldt volgens hem ook voor Nederland.

Fraccari's kennis van Nederlandse paspoorten is identiek overgekomen bij twee verschillende Italiaanse journalisten: Maurizio Caldarelli en Filippo Fantasia. De enige Nederlandse Oriundo is echter Leon Boyd, die vorig jaar dankzij zijn Nederlandse moeder succesvol solliciteerde in de Benelux en de ander met een tweede paspoort is Michael Duursma, maar die heeft beide paspoorten al sinds zijn geboorte en niet om honkbalredenen. Rookgordijnen leggen in een kwetsbare situatie is een militaire tactiek maar een beetje dom van een verliezende bondsvoorzitter in een globaliserende wereld.

Meer nieuws