Failed brilliant idea?
Speciaal voor de Nederlandse honkbalsite schrijft voormalig international Eelco Jansen tijdens het wereldkampioenschap enkele columns. De huidige hoofdcoach van Corendon Kinheim nam met het Nederlands team tussen 1993 en 2004 onder meer deel aan drie Olympische Spelen (1996, 2000 en 2004), drie wereldkampioenschappen (1994, 1998 en 2003) en zes Europese kampioenschappen. Jansen speelde vijftig interlands.
Oranje boven. Dat is iets dat vele malen gehoord wordt wanneer een Nederlands team goede resultaten neerzet. En als het gaat om de tweede ronde van het Nederlands team op dit wereldkampioenschap, dan mag je daadwerkelijk spreken van Oranje boven(aan). Een nog niet eerder behaald resultaat. Iets dat bijzonder is. Maar wat is dit resultaat nu waard?
De opzet van dit WK gaat immers op rare wijze verder. De poule van Nederland reist nu af naar Italië en gaat tegen de beste vier teams uit de andere poule spelen. Hierbij behouden ze hun punten. En logischerwijs neem je dan aan dat er uit deze nieuw te vormen poule van acht teams een soort van kruisfinales gaan komen. Echter niets is minder waar. Nee, de poules blijven bestaan zoals ze nu zijn. Oftewel, Nederland zal nooit in vergelijk getrokken worden met bijvoorbeeld team USA. Die zitten immers in de andere poule.
Nu zou het zo kunnen zijn dat de nummers 1 en 2 van een poule meer wedstrijden hebben gewonnen dan de nummer 1 van de andere poule. En dan is het jammer voor de nummer 2, die meer wedstrijdpunten heeft behaald. Zij gaan immers op voor de bronzen finale. Dan zijn de wedstrijdpunten niet meer belangrijk. Want de nummers 1 van beide poules gaan op voor het goud. Het wordt zelfs nog lelijker als de nummers 1 en 2 van een poule evenveel wedstrijdpunten hebben na de derde ronde, en meer punten hebben dan de nummer 1 van de andere poule. Dan is de kwalificatie uit de tweede ronde namelijk bepalend voor het feit dat de nummer 2 niet voor goud gaat, maar maximaal brons kan veroveren.
Begrijpt U het nog? Ik had er enigszins moeite mee. Het duurde dan ook even voordat dit systeem mij duidelijk werd en wat de mogelijke gevolgen zijn van de plaatsing van het Nederlands team. Wat er ook gebeurt, daar in Italië, Cuba en Puerto Rico moeten een wedstrijd meer winnen dan Nederland om kans op de eerste prijs te maken. Een gelijk aantal wedstrijdpunten zorgt er immers voor dat ze niet meer boven Oranje kunnen uitkomen. En dan is de plaatsing uit de tweede ronde de scherprechter. Er wordt niet meer gekeken naar runs, honkslagen en what so ever in de derde ronde, laat staan het aantal wedstrijdpunten van de acht teams in zijn totaliteit.
Waarom niet een poule van 8 teams met kruisfinales aan het eind? Een toernooi waar ieder team daadwerkelijk nog een kans heeft om zich in deze derde ronde te bewijzen. De punten uit de vorige ronde zijn immers behaald tegen dezelfde team als waar de team uit Italië tegen gaan spelen? Het is niet zo dat dit oneerlijk is omdat zwakkere broeders de stand zouden kunnen beïnvloeden.
Dit systeem dat de IBAF introduceert en dat, als ik eerlijk ben, na dit toernooi zo in het archief mag onder de F. “Failed briljant ideas”. Want dat is deze opzet in mijn ogen.
Neemt niet weg dat ik na de tweede ronde uitkijk naar de aankomende schermutselingen. Het nationaal team heeft immers bewezen dat ze in deze ronde beschikten over een solide verdediging, een bijzondere aanval en over het algemeen goede pitching. Iets dat ze in staat heeft gesteld om de eerste plaats in de poule te behalen. En iets dat noodzaak zal zijn in de komende week in Italië. Van achter mijn toetsenbord wens ik het Nederlands team hier dan ook wederom veel succes bij. Go get 'em!
Game On!
| 
