Walsma: 'Het is nog niet te bevatten'
Drie wedstrijden speelde hij nog maar. Voor bondscoach Robert Eenhoorn was dat voldoende om hem mee te nemen naar Beijing voor de Olympische Spelen. Amsterdam-pitcher Pim Walsma is daarmee wel één van de grootste verrassingen in de selectie van het Nederlands team. "Ik geloof het nog niet echt allemaal", vertelt Walsma direct na het bekend worden van de selectie. Roger Huys zocht hem voor de Nederlandse honkbalsite op.
 | | Auteur: Roger Huys | Geplaatst op: 13-07-2007, 21.00 | |
De honkballers van de Verenigde Staten en Cuba zijn druk bezig met de voorbereiding op de finale van de Haarlemse Honkbalweek. Die eindstrijd start zonder de Nederlandse honkballers. Zij kwamen niet verder dan een vijfde plaats. Toch zijn de internationals al vroeg aanwezig in het Pim Mulierstadion. Ook debutant Pim Walsma. Hij werd 20 mei door bondscoach Robert Eenhoorn bij de selectie gehaald. 43 dagen later stond de 21-jarige student bedrijfswetenschappen aan de VU op de heuvel voor zijn eerste wedstrijd. Tegenstander was de sterke Olympische selectie van Cuba.
Kwam je late selectie voor het Nederlands team als een verrassing?
Ja, op zich wel. Ik heb vorig jaar goed staan gooien. Het kwam in die zin wel als een verrassing dat ik een hogere stap kan maken. Ik had het niet meer verwacht. Ik ben nog jong. Er zijn jongens met veel ervaring voor me.
In Nederland breken maar weinig pitchers door. Markwell, Cordemans, Draijer en Van Kampen. Zij spelen allemaal al heel lang in Oranje. Is er wel voldoende werperstalent in Nederland?
Wat je in Nederland ziet, is dat als jongens zestien of zeventien jaar zijn, ze direct naar de Verenigde Staten worden gestuurd. Dan wordt het lastig voor ze om in de hoofdklasse door te breken als jonge werper. Ik heb zelf heel even in de Verenigde Staten gespeeld. Dat was een hele leuke ervaring. Door privé-omstandigheden ben ik weer terug. Dat heeft toch niet verkeerd uitgepakt. De meeste spelers komen uiteindelijk wel weer terug en zullen het Nederlandse honkbal weer beter maken. Maar dan zijn het inderdaad vaak geen jonge talenten meer.
Waaraan, denk je, heb je je selectie te danken?
Ik denk dat ik toch wel hard heb gewerkt. Ik heb Eenhoorn laten zien wat ik wil en dat ik kwaliteit heb. Ook al ben ik af en toe nog wel eens wat wisselvallig. Ik heb voor de hoofdklasse een redelijke snelheid. M’n off-speed pitches zijn ook niet slecht.
Hoe is de aanpassing in het Nederlands team verlopen? Hielp het dat enkele Pirates-spelers al bij de groep zaten?
Dat is goed gegaan. Sommige jongens kende ik al wat langer. Ook die niet in Pirates spelen. Op zich ging het wel makkelijk. Het is natuurlijk anders dan bij Jong Oranje. De eerste paar trainingen gewoon een beetje om je heen kijken. Een beetje rustig aan doen. Naarmate je meer trainingen meemaakt, leer je meer jongens kennen. Je maakt wat meer praatjes en het wordt gezelliger.
Je debuteerde in de oefenwedstrijd tegen Cuba. Hoe kijk je daarop terug?
Bij de eerste slagman was ik toch wel wat gespannen. Ik heb ervan genoten en geprobeerd ze aan te vallen. Achter ze aan te gaan. Dat is me wel redelijk gelukt.
En daarna tweemaal gegooid tijdens de HHW. Tegen Japan en Cuba. Voor de tweede keer tegen Cuba in een week. Toen je er op kwam, was dat in een lastige situatie. Hoe vond je zelf dat je dat oploste?
Voor mij was niets meer te verliezen. We stonden met 3-0 achter. Het kon alleen maar slechter. Ik probeerde gewoon m’n best te doen. Niet teveel te doen. Maar juist de dingen doen, die ik moest en kon doen. Proberen alle pitches slag te gooien. Dat is een hele belangrijke factor geweest om Cuba verder tegen te houden. Dat lukte volgens mij heel aardig.
Bij Pirates word je vaak als closer ingezet. Bij het Nederlands team als reliever. Heb je voorkeur?
Wat ik bij de club speel, zou ik bij het Nederlands team ook liever willen doen. Ik heb nu Draijer en Van Kampen voor me. Zij hebben een stuk meer ervaring en heel veel gedaan in het verleden. Ik ben tevreden met m’n rol nu bij Oranje. Ik zal doen wat me wordt gevraagd.
Voor jou de eerste Honkbalweek. Hoe was het om voor zoveel publiek te spelen?
Ik heb nog nooit voor zoveel publiek gespeeld. De helft hiervan misschien een keertje. Het is toch leuk. Enthousiast publiek en een leuk sfeertje. Het is mooi om er dan te staan.
Was dat alvast een voorproefje van de Olympische Spelen?
Ik kwam met de gedachte dat ik het nooit zou halen. Op zich was in die gedachte niet veel veranderd. Ik heb voor mijn gevoel m’n best gedaan en laten zien wat ik kon.
En dan word je geselecteerd. Hoe was dat?
Ik geloof het nog niet echt allemaal. Ik heb er nooit rekening mee gehouden. Het is nog niet te bevatten. De rest van het team heeft er naartoe geleefd. Ze hebben twee jaar voor de Olympische Spelen getraind en geleefd. Ik totaal niet. Ik had niet verwacht dat ik mee zou gaan.
Was je dan helemaal niet zenuwachtig toen de selectie bekend werd gemaakt?
Alle spelers moesten bij de bondscoach langs komen. In een aparte zaal en op een bepaalde tijd. Ik was de laatste, want het ging op alfabetische volgorde. Dat was wel extra spannend voor me. Dan hoor je ondertussen wie er wel en niet meegaat. Ik ben gewoon op mijn kamer blijven zitten en wachten tot ik aan de beurt was. Toen kreeg ik het te horen. Ik moet het nog tot me door laten dringen.
Hou je van Chinees eten?
Ik heb het niet zo heel veel gegeten. Daar moet ik nu achter komen.
Meer nieuws
| 
