Nederland alsnog naar de finale
Het Nederlandse honkbalteam heeft zich alsnog geplaatst voor de finale van de 22e Haarlemse Honkbalweek. Heel even zag het er na gisteravond somber uit voor de ploeg van bondscoach Robert Eenhoorn. Vanmiddag stak Japan echter de helpende hand toe. De Aziatische ploeg versloeg Italië en verschafte mede hierdoor Nederland toegang tot de eindstrijd. Oranje moest dan nog eerst wel even van hekkensluiter Reno Astros winnen. Zo geschiedde. Nederland won met 6-0.
 | | Auteur: Redactie | Geplaatst op: 31-07-2004, 22.00 | |
 | | Foto: © Fred Reuling |
De Haarlemse Honkbalweek begon met slechte wedstrijden van Chinese Taipei en Cuba. In eerste instantie zag het er naar uit dat er van enige spanning tijdens dit toernooi geen sprake zou zijn. Cuba kwam echter steeds beter in zijn ritme en Italië besloot zijn enige goede wedstrijd van dit toernooi tegen Nederland te spelen.
Mede hierdoor eindigde de voorronde van de Honkbalweek alsnog in een spannende apotheose. In diverse doemscenario's was geen plek voor Nederland in de finale. Als Italië bijvoorbeeld van Japan zou winnen zaterdagmiddag. Of als Nederland niet aan de goede kant van de score zou blijven tegen het Amerikaanse Reno Astros.
Cuba plaatste zich gisteravond door een sterke 5-1 overwinning op Nederland als eerste ploeg voor de finale. Hierna was het aan Italië, Japan en Nederland om uit te vechten welk team zich als de nummer twee voor de eindstrijd zou plaatsen. Italië, dat het hele toernooi al weinig indruk maakt, bedankte al vrij snel voor de eer. De honkballers van manager Giampiero Faraone leken in de beslissende wedstrijd tegen Japan geen enkele keer aanspraak te willen maken op een plaats in de finale. De Italiaanse honkbalploeg, die al een tijd geleden zijn terugreis op zondagmiddag tijdens de finale had geboekt, ging dan ook kansloos met 1-7 onderuit.
Zachte werpersheuvel
Zo kreeg Nederland zaterdagavond weer alle touwtjes in eigen handen. Oranje zou zich bij een zege op Reno Astros verzekeren van een plaats in de finale. Dit moest gebeuren onder leiding van werper Patrick Beljaards. Waar de pitcher Eelco Jansen gisteren klaagde over de te zachte werpersheuvel van het Pim Mulierstadion, is Beljaards deze wel gewend. Het honkbalstadion in Haarlem is namelijk de thuisbasis van Kinheim, de club van Beljaards. De pitcher van Kinheim had dan ook vorige week zaterdag geen enkel probleem om de slagploeg van Chinese Taipei in te dammen.
Beljaards moest het vandaag opnemen tegen de Amerikaanse pitcher Scott Albin, geboren in Redondo Beach (Californië). Albin werd, nadat hij college baseball had gespeeld voor University of Nevada in Reno, in 1999 gecontracteerd door de Montreal Expos. De werper speelde voor Vermont Expos (A) in de New York-Penn League en voor Jupiter Hammerheads (Class A) in de Florida State League. Hierna maakt hij promotie naar Harrisburg Senators (AA).
Albin hield het hier niet lang vol en zag zijn carrière bij de Montreal Expos na twee jaar al weer ten einde komen. Hij ging spelen voor St. Paul Saints in de Northern League, een uit tien teams bestaande Independent League. Aan het einde van het seizoen 2002 maakte hij de overstap naar Reno Astros.
Record
 | | Foto: © Fred Reuling |
In het duel met Nederland bleek Reno Astros, dat zelf al geen kans meer had op de eindstrijd, geen partij voor de honkballers van bondscoach Robert Eenhoorn. De Amerikaanse ploeg, die met Tom Becker (Neptunus), Manny Olivera, Mike Gillies, Simon Gühring en assistent-coach Jeff Calderone (allen Tornado's) vijf spelers uit de Nederlandse hoofdklasse binnen de gelederen heeft, hielp de Nederlanders in de beginfase eigenhandig in het zadel. Mede door vier veldfouten, een record dit toernooi, kon Oranje al vrij snel op voorsprong komen.
Nederland opende in de eerste inning de score. Net als in alle voorafgaande wedstrijden wist openingsslagman Ralph Milliard ook nu direct de honken te bereiken. Ditmaal kreeg hij vier wijd van de Amerikaanse starter Scott Albin. Een klap van Raily Legito op korte stop Kenny Woods had een dubbelspel kunnen worden. Woods gooide echter niet zuiver aan op het tweede honk, waardoor zowel Milliard als Legito veilig het honk wisten te bereiken. Een honkslag van Dirk van 't Klooster bracht hierna Nederland op voorsprong: 1-0.
Kunstje
In de derde inning blunderde de Amerikaanse defensie zelfs tweemaal. Mede hierdoor kon Sidney de Jong even later scoren op een tweehonkslag van Johnny Balentina. Milliard bracht in de vierde slagbeurt het derde punt op het scorebord. Na een vrije loop wist hij zowel het tweede als het derde honk te stelen. Een honkslag van Raily Legito stelde hem hierna in staat eenvoudig zijn tweede punt van de wedstrijd te scoren. Legito probeerde het kunstje van Milliard te imiteren, maar sneuvelde bij een steelpoging op het tweede honk. Inmiddels had startend werper Scott Albin op de heuvel al plaats moeten maken voor oud-Major Leaguer Mike Hartley.
De reliever had echter weinig geluk. Hij kreeg in de vijfde inning een tweehonkslag tegen van Sharnol Adriana, die al lange tijd geen honkslag meer had weten te slaan. Op een klap van Sidney de Jong kon Adriana desondanks worden uitgemaakt op het derde honk. De Jong scoorde even later het vierde punt na de tweede tweehonkslag van Johnny Balentina in deze wedstrijd. Hartley kon hierna alweer inrukken.
Ook Bryan Schultz, de derde Amerikaanse werper, speelde een ongelukkige wedstrijd. Na vrije lopen voor Ralph Milliard, Raily Legito en een wilde worp kreeg Schultz in de zesde inning lopers op het tweede en het derde honk. Op een grondbal van Dirk van 't Klooster scoorde Milliard hierna zijn derde punt van de wedstrijd. Hij bracht Nederland zo op 5-0.
Opmerkelijke rol
 | | Foto: © Fred Reuling |
Korte stop Ralph Milliard had deze wedstrijd een opmerkelijke rol. De speler van HCAW kwam elke slagbeurt op de honken. Viermaal door vier wijd en één keer door een honkslag. In de achtste inning sloeg hij zijn enige hit van de wedstrijd. Mede door twee wilde worpen kon hij de eindstand op 6-0 brengen. Hiermee nam Milliard vier van de zes punten voor zijn rekening. Hij werd na afloop dan ook terecht uitgeroepen tot Man of the Match.
Nederland won de wedstrijd vooral op de werpersheuvel. Starter Patrick Beljaards was vrijwel onbespeelbaar voor Reno Astros. Verspreid over zeven slagbeurten kreeg hij slechts vier honkslagen tegen. De Amerikanen konden zo geen enkele keer gevaarlijk worden. Het sterke spel camoufleerde het teleurstellende optreden van de Nederlandse slagploeg, die in dit duel niet verder dan zes honkslagen kwam. Oranje profiteerde vooral van de vier Amerikaanse veldfouten en de negen vrije lopen.
Goedmaken
Nederland verloor tijdens deze Haarlemse Honkbalweek twee wedstrijden. Van Italië en van Cuba. De nederlaag tegen de Italianen heeft de ploeg inmiddels ruimschoots goed gemaakt. Nog geen 24 uur na de nederlaag revancheerde Oranje donderdag zijn eerdere verlies door middel van negentien hits en een 1-9 zege. Morgenmiddag kan Nederland ook zijn tweede verliespartij goedmaken door een overwinning op Cuba. Naar alle waarschijnlijkheid neemt bij Cuba dan werper Wilbur Perez plaats op de heuvel. Hij kwam dit toernooi nog niet in actie.
Nederland evenaart in ieder geval zijn beste prestatie ooit op de Haarlemse Honkbalweek. Zeven keer eerder werd Oranje tweede in Haarlem. In 1996 verloor Nederland de finale van Cuba. Ook in 1984 eindigde Oranje als tweede. Toen won Canada het toernooi. In de beginjaren van de Honkbalweek eindigde Nederland in 1963, 1966 en 1968 achter de Amerikaanse teams Sullivans en California Stags op de tweede plaats. Nederland wist de Honkbalweek nog nooit te winnen.
| Teams |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
7 |
8 |
9 |
R |
H |
E |
| RENO ASTROS |
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
0 |
6 |
4 |
| NEDERLAND |
1 |
0 |
1 |
1 |
1 |
1 |
0 |
1 |
X |
6 |
6 |
0 |
Werpers Reno Astros:
Scott Albin (3 1/3+1 man): 0-5-2-4
Mike Hartley (1 2/3): 0-0-3-0
Bryan Schultz (1 1/3+1 man): 2-4-0-0
Tom Becker (1 2/3): 0-1-1-0
Werpers Nederland:
Patrick Beljaards (7): 2-3-4-0
Michiel van Kampen (2): 1-0-2-0
Meer nieuws
| 
